Er is een thema dat de laatste tijd vaak terugkomt in gesprekken:

De strijd van losmaken.

Losmaken van oude patronen.
Van verwachtingen.
Van manieren van doen die ooit hielpen, maar nu beginnen te schuren.

Onze behoefte aan verbinding begint vroeg

Ieder mens groeit op met een diepe behoefte aan verbinding.
Voor een baby is contact letterlijk levensnoodzakelijk. Zonder interactie kan een mens niet bestaan.

En dus leren we al vroeg wat helpt om nabijheid, veiligheid en goedkeuring te krijgen. Vaak zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Zo ontstaan overtuigingen over wat we moeten doen om het gevoel te krijgen:
ik mag er zijn, ik ben oké.

Overtuigingen die ooit hielpen, maar niet altijd blijven passen

Deze overtuigingen dienen ons vaak lange tijd. Zeker in het opgroeien.
Ze helpen ons aanpassen, afstemmen en overeind blijven.

Maar naarmate je ouder wordt, verandert vaak de verhouding met de belangrijke mensen uit je jeugd.

Je wereld wordt groter. Je komt in aanraking met andere mensen, andere systemen, andere verwachtingen.

En dan ontstaat er soms frictie.

De innerlijke strijd: trouw blijven of jezelf volgen?

Aan de ene kant is er iets in jou dat zegt:
Doe maar gewoon zoals je gewend bent.

Dat is logisch. Loyaliteit is krachtig. En ook je brein houdt van het bekende: gewoonten kosten minder energie dan nieuw denken en nieuw doen.

Maar vaak ontstaat er ook een ander stemmetje.
Eentje dat iets anders wil.
Meer ruimte voor eigen behoeften.
Meer gevoeligheid.
Meer jezelf.

Juist daar komen veel mensen vast te zitten.

Losmaken is zelden een duidelijke breuk. Het is vaker een innerlijke strijd.
Tussen trouw blijven aan wat je kent en luisteren naar wat zich in jou aandient.

Wat kan helpen bij losmaken?

Losmaken vraagt geen snelle oplossing, maar aandacht. En tijd.
Deze stappen kunnen helpend zijn:

1. Erken dat dit speelt
Alleen al erkennen dat je in zo’n proces zit, kan verwarrend zijn. Loyaliteit wil vaak dat alles blijft zoals het is. Dat je niet verandert.

2. Onderzoek je innerlijke boodschappen
Zinnen als: ik denk dat ik oké ben als…
Soms zijn deze te herleiden naar impliciete ouderboodschappen.

Niet wat letterlijk gezegd is, maar wat jij als kind hebt opgepikt.
Dit vraagt nuance: het gaat niet over schuld, maar over betekenisgeving.

3. Onderzoek wat je jezelf gunt
Wat zou een helpende tegenboodschap kunnen zijn?
Wat zou je jezelf willen toestaan, ook als dat schuurt met het vertrouwde?

4. Neem afscheid waar nodig
Een nieuwe keuze vraagt soms ook een andere verhouding. Richting bepaalde mensen, of richting jezelf.

Verandering kost vaak eerst iets, voordat het iets oplevert. Verdriet mag daar onderdeel van zijn.

5. Zoek steun
Manu Keirse spreekt over levend verlies: afscheid nemen terwijl het leven doorgaat.
Wat daarin essentieel is, is geen oplossing, maar presentie. Dat iemand er is. Naast je zit. En het uithoudt met wat er is.

Losmaken is geen verraad

Losmaken is geen daad van afwijzing of ondankbaarheid.
Het is vaak een beweging richting meer waarachtigheid.

En soms is het helpend om daar niet alleen doorheen te gaan.

Zit je persoonlijk of professioneel met dit soort vragen?
In coaching en supervisie begeleid ik mensen die vastlopen in loyaliteit, patronen en innerlijke spanning.

Met aandacht, nuance en ruimte voor wat er werkelijk speelt.

Deze blog maakt deel uit van mijn reflecties over herstel van binnenuit en professionele ontwikkeling.