Vorige week zat hij tegenover mij. Een krachtige jeugd- en gezinsprofessional die ik sprak over zijn rol in het team. Als ervaren hulpverlener weet hij wat hij kan en waar zijn grenzen liggen in het werk. En dat is oké voor hem. We zijn in gesprek over zijn rol in het team en zijn aandeel in de dynamiek die daarin speelt. Hij werkt niet met iedereen prettig samen. 'Als ik twee keer heb gezegd hoe je iets moet aanpakken, zoek je het maar uit'. Er is weinig sprake van collegiaal vertrouwen en zaken worden met een (harde) grap weggewerkt. Al gauw keert de sfeer in het gesprek. Waar komt deze houding vandaan? Wat levert het je op en wat ontneem je jezelf er mee? 'Het doet me pijn als iemand mijn kwaliteiten niet ziet, denkt dat ik altijd maar de lolbroek ben, terwijl ik zo veel bereik in mijn werk. Dan ga ik het contact liever uit de weg dan dit te delen. Dus het komt eigenlijk neer of kwetsbaarheid...' Die wil ik niet laten zien. Die hoeft niet naar voren te komen...